Search for content, post, videos

Zbog čega ljudi vole da gledaju rijaliti programe?

zašto ljudi gledaju rijaliti programe?

Činjenica da pojedini rijaliti programi traju i više od jedne decnije govori o tome da, bar za sada, nije došlo do zasićenja. Konstantna glad publike nas dovodi do pitanja: Šta rijaliti programe čini tako privlačnim?

Rijaliti šou – televizisjki program o običnim ljudima, koji su snimljeni u stvarnim situacijama.

Ovako Kembridžov internet rečnik definiše rijaliti programe.

Poslednjih 15 godina svedoci smo opšte ekspanzije televizijskog formata koji ne prestaje da intrigira javnost i čija popularnost eksponencijalno raste. Trenutna pomama za ovakvim emisijama u Srbiji u velikoj meri predstavlja odraz stvari u svetu. U Americi je upravo završena 22. sezona Neženja, dok se 15. sezona Porodice Kardašijan upravo emituje.

zašto ljudi gledaju rijaliti programe?

Psiholozi Žana Bagdašarov i Lemi Baruh pokušale su da naučno objasne zašto ljudi konzumiraju ovakve sadržaje.

Rijaliti šou programi obično predstavljaju još običnije ljude sa kojima se gledaoci lako identifikuju, u neobičnim takmičenjima, poput Survivor-a i Nindža ratnika, ili ljude koji su “ubačeni” u posebno socijalno okruženje, gde su njhova fizička izdržljiovst i karakter stavljeni pred manje ili više bizarne izazove.

Tim stručnjaka je istraživao ulogu voajerizma u izboru televizijskog sadržaja pojedinca.

Voajerizam je definisan kao poremećaj koji se javlja kada osoba doživljava veliko zadovoljstvo gledajući ili špijunirajući druge ljude dok nešto čine. Istrživački rad je pokazao da su ljudi koji pasionirano prate ovakve emisije, zapravo, ljudi koji su pokazali nadprosečan stepen voajerizma tokom testiranja. Ova vrsta voajerizma je “opravdana”. A sve zbog činjenice da su učesnici rijalitija osobe koje se ne razlikuju mnogo od gledaoca. Prema njenim rečima, rijaliti programi nam daju uvid u živote običnih ljudi. Takođe nam omogućavaju pristup njhovom dnevnim i često intiminim aktivnostima. A njih, u realnom životu, obično nemamo priliku, a ni pravo, da saznamo.

Lemi Baruh, turski psiholog, je 2009. godine objavio studiju. Želeo da odredi u kojoj meri voajerizam i skolonst prema društvenom poređenju, tj. identifikacija sa drugima, utiču na izbor pojedinca da gleda rijaliti programe.

Baruhova studija je imala 500 ispitanika iz SAD koji su odgovarali na pitanja o svojoj ličnosti. Spisak je sadržao i pitanja na temu voajerizma i sklonosti pojedinca ka upoređivanju sa drugima. Nakon odgovaranja na pitanja, od ispitanika je zatraženo da označe koliko često gledaju sve vrste televizijskih sadržaja. Lista je sadržala 28 televizijskih formata među kojima su bile i rijaliti emisije.

Otkriće do kog je Baruh došao je da su voajerističke skolonosti, same po sebi, dovoljno povezane sa konzumiranjem rijalitija. Takođe je otkrio da “identifikacija” sa ljudima sa TV ekrana nema dirketnu vezu sa praćenjem pomenutog TV sadržaja.

Iako se oktrića naučnika delimično razlikuju, u jednom se oboa slažu: rijaliti emisije ne treba poistovećivati sa realnim životom. Iako su njegovi učesnici pravi ljudi, to što oni žive pred kamerama i milionskim auditorijumom nije realan život, već realan program.

Izvor: National geographic Srbija